استاندارد ملی ایران شماره ۲۹۴۹: قیر و مواد قیری – آزمون لکه مواد قیری – روش آزمون

تصویر صفحه اول استاندارد ملی ایران  شماره ۲۹۴۹: قیر و مواد قیری - آزمون لکه مواد قیری - روش آزمون
تصویر صفحه اول استاندارد

مؤسسه استاندارد و تحقیقات صنعتی ایران به‌موجب بند یک ماده ۳ قانون اصلاح قوانین و مقررات مؤسسه استاندارد و تحقیقات صنعتی ایران، مصوب بهمن‌ماه ۱۳۷۱ تنها مرجع رسمی کشور است که وظیفه تعیین، تدوین و نشر استانداردهای ملی (رسمی) ایران را به عهده دارد.

تدوین استاندارد در حوزه‌های مختلف در کمیسیون‌های فنی مرکب از کارشناسان موسسه، صاحب‌نظران مراکز و مؤسسات علمی، پژوهشی، تولیدی و اقتصادی آگاه و مرتبط انجام می‌شود و کوششی همگام با مصالح ملی و با توجه به شرایط تولیدی، فناوری و تجاری است که از مشارکت آگاهانه و منصفانه صاحبان حق و نفع، شامل تولیدکنندگان، مصرف‌کنندگان، صادرکنندگان و واردکنندگان، مراکز علمی و تخصصی، نهادها، سازمان‌های دولتی و غیردولتی حاصل می‌شود. پیش‌نویس استانداردهای ملی ایران برای نظرخواهی به مراجع ذی‌نفع و اعضای کمیسیون‌های فنی مربوط ارسال می‌شود و پس از دریافت نظرها و پیشنهادها در کمیته ملی مرتبط با آن رشته طرح و در صورت تصویب به‌عنوان استاندارد ملی (رسمی) ایران چاپ و منتشر می‌شود.

 پیش‌نویس استانداردهایی که مؤسسات و سازمان‌های علاقه‌مند و ذی‌صلاح نیز با رعایت ضوابط تعیین‌شده تهیه می‌کنند در کمیته ملی طرح و بررسی و در صورت تصویب، به‌عنوان استاندارد ملی ایران چاپ و منتشر می‌شود. بدین ترتیب، استانداردهایی ملی تلقی می‌شوند که بر اساس مفاد نوشته شده در استاندارد ملی ایران شماره ۵ تدوین و در کمیته ملی استاندارد مربوط که سازمان ملی استاندارد ایران تشکیل می‌دهد به تصویب رسیده باشد.

موسسه استاندارد و تحقیقات صنعتی  ایران از اعضای اصلی سازمان بین‌المللی استاندارد (ISO)۱، کمیسیون بین‌المللی الکتروتکنیک (IEC)۲ و سازمان بین‌المللی اندازه‌شناسی قانونی (OIML)۳ است و به‌عنوان تنها رابط۴ کمیسیون کدکس غذایی (CAC)۵ در کشور فعالیت می‌کند. در تدوین استانداردهای ملی ایران ضمن توجه به شرایط کلی و نیازمندی‌های خاص کشور، از آخرین پیشرفته‌ای علمی، فنی و صنعتی جهان و استانداردهای بین‌المللی بهره‌گیری می‌شود.

موسسه استاندارد و تحقیقات صنعتی  ایران می‌تواند با رعایت موازین پیش‌بینی ‌شده در قانون، برای حمایت از مصرف‌کنندگان، حفظ سلامت و ایمنی فردی و عمومی، حصول اطمینان از کیفیت محصولات و ملاحظات زیست‌محیطی و اقتصادی، اجرای بعضی از استانداردهای ملی ایران را برای محصولات تولیدی داخل کشور و / یا اقلام وارداتی، با تصویب شورای عالی استاندارد، اجباری نماید. موسسه می‌تواند به‌منظور حفظ بازارهای بین‌المللی برای محصولات کشور، اجرای استاندارد کالاهای صادراتی و درجه‌بندی آن را اجباری نماید. همچنین برای اطمینان بخشیدن به استفاده‌کنندگان از خدمات سازمان‌ها و مؤسسات فعال در زمینه مشاوره، آموزش، بازرسی، ممیزی و صدور گواهی سیستم‌های مدیریت کیفیت و مدیریت زیست‌محیطی، آزمایشگاه‌ها و مراکز کالیبراسیون (واسنجی) وسایل سنجش، موسسه استاندارد این‌گونه سازمان‌ها و مؤسسات را بر اساس ضوابط نظام تائید صلاحیت ایران ارزیابی می‌کند و در صورت احراز شرایط لازم، گواهینامه تائید صلاحیت به آن‌ها اعطا و بر عملکرد آن‌ها نظارت می‌کند. ترویج دستگاه بین‌المللی یکاها، کالیبراسیون (واسنجی) وسایل سنجش، تعیین عیار فلزات گران‌بها و انجام تحقیقات کاربردی برای ارتقای سطح استانداردهای ملی ایران از دیگر وظایف این موسسه است.


موسسه استاندارد و تحقیقات صنعتی

  1. International Organization for Standardization
  2. International Electrotechnical Commission
  3. International Organization of Legal Metrology (Organisation Internationale de Metrologie Legale)
  4. Contact point
  5. Codex Alimentarius Commission

رئیس:

رئیس اسماعیلى طاهری، محسن (کارشناس ارشد مهندسی عمران)، مدیرکل دفتر پژوهش و تحقیقات علمی شرکت مادر تخصصی آزمایشگاه فنی و مکانیک خاک

 

دبیر:

اسدی مهمان‌دوستی، الهام (کارشناس ارشد زمین‌شناسی)، کارشناس دفتر پژوهش و تحقیقات علمی شرکت مادر تخصصی آزمایشگاه فنی و مکانیک خاک

 

اعضاء (اسامی به ترتیب حروف الفبا):

پورشیرازی، محمدعلی (کارشناس ارشد مهندسی عمران)، انجمن شرکت‌های ساختمانی

زمانی فر، الهام (کارشناس ارشد شیمی)، شرکت مادر تخصصی آزمایشگاه فنی و مکانیک خاک

شرقی، عبدالعلی (دکترای مهندسی عمران)، عضو هیئت‌علمی دانشگاه شهید بهشتی

فیروزی فر، سید حسن (دکترای شیمی پلیمر)، شرکت نفت پاسارگاد

میرحسینی، سید محسن (کارشناس مدیریت)، سازمان حمایت مصرف‌کنندگان و تولیدکنندگان

مهدی زاده، سیده ندا (کارشناس شیمی)،  کارشناس آزاد

استاندارد « قیر و مواد قیری – آزمون لکه مواد قیری – روش آزمون » نخستین بار در سال ۱۳۶۷ تدوین شد. این استاندارد بر اساس پیشنهادهای رسیده و بررسی توسط شرکت مادر تخصصی آزمایشگاه فنی و مکانیک خاک (سهامی خاص) و تائید کمیسیون‌های مربوط برای سومین بار مورد تجدیدنظر قرار گرفت و در دویست و چهل و ششمین اجلاس کمیته ملی مهندسی ساختمان و مصالح و فرآورده‌های ساختمانی مورخ ۸۸/۴/۲۸ تصویب شد. اینک این استاندارد به استناد بند یک ماده ۳ قانون اصلاح قوانین و مقررات مؤسسه استاندارد و تحقیقات صنعتی ایران، مصوب بهمن‌ماه ۱۳۷۱، به‌عنوان استاندارد ملی ایران منتشر می‌شود.

برای حفظ همگامی و هماهنگی با تحولات و پیشرفت‌های ملی و جهانی در زمینه صنایع، علوم و خدمات، استانداردهای ملی ایران در مواقع لزوم تجدیدنظر خواهد شد و هر پیشنهادی که برای اصلاح و تکمیل این استانداردها ارائه شود، هنگام تجدیدنظر در کمیسیون فنی مربوط موردتوجه قرار خواهد گرفت؛ بنابراین، باید همواره از آخرین تجدیدنظر استانداردهای ملی استفاده کرد.

این استاندارد جایگزین استاندارد ملی ایران شماره ۲۹۴۹: سال ۱۳۶۷ شده است.

منبع و مأخذی که برای تهیه این استاندارد مورداستفاده قرار گرفته به شرح زیر است:

AASHTO T102-83 (2004), 2007: Standard Method of Test for Spot Test of Asphaltic Materials.

قیر و مواد قیری- آزمون لکه مواد قیری- روش آزمون

۱- هدف و دامنه کاربرد

۱-۱- این روش آزمون، تنها برای مواد قیری مشتق شده از نفت خام کاربرد داشته و برای قیرهای طبیعی حاوی مواد غیر قیری نامحلول در زایلن توصیه نمی‌شود.

۲-۱- موادی که با استفاده از حلال‌های استاندارد به‌عنوان مثبت طبقه‌بندی شده‌اند، ممکن است برای اندازه‌گیری درجه مثبت بودنشان تحت عنوان «هم‌ارز زایلن» آزمون شوند. هم‌ارز زایلن کمترین درصد حجمی زایلن در حلال تشکیل شده از زایلن و نفتای استاندارد یا زایلن و هپتال نرمال است که لکه منفی را برای ماده مورد آزمون ایجاد می‌کند. این موارد به ترتیب، با عناوین هم‌ارز نفتا- زایلن و هم‌ارز هپتان- زایلن معرفی می‌شوند. افزایش درصد زایلن در حلال‌ها باید با فواصل ۵/۰ درصد باشد. چنانچه تعیین هیچ‌کدام از هم‌ارزهای زایلن درخواست نشده باشند، نفتای استاندارد باید به تنهایی به‌عنوان حلال استفاده شود. موارد کاربرد هم‌ارز نفتا زایلن طبق بند ۲-۸ است.

هشدار- این استاندارد تمام موارد ایمنی مربوط به کاربرد این روش را بیان نمی‌کند؛ بنابراین وظیفه کاربر این استاندارد است که موارد ایمنی و اصول بهداشتی را رعایت و قبل از استفاده محدودیت‌های اجرایی آن را مشخص کند.

۲- مراجع الزامی

مدارک الزامی زیر حاوی مقرراتی است که در متن این استاندارد به آن‌ها ارجاع داده شده است. بدین ترتیب آن مقررات جزئی از این استاندارد محسوب می‌شود.

درصورتی‌که به مدارکی با ذکر تاریخ انتشار ارجاع داده شده باشد، اصلاحیه‌ها و تجدیدنظرهای بعدی آن موردنظر این استاندارد ملی ایران نیست. در مورد مدارکی که بدون ذکر تاریخ انتشار به آن‌ها ارجاع داده شده است، همواره آخرین تجدیدنظر و اصلاحیه‌های بعدی آن‌ها موردنظر است.

 استفاده از مراجع زیر برای این استاندارد الزامی است:

۲-۱- ASTM D611-07: Standard Test Method for Aniline Point and Mixed Aniline Point of Petroleum Products and Hydrocarbon Solvents.

۲-۲- ASTM D1015-05: Standard Test Method for Freezing Points of High-Purity Hyolrocarbons. 

۲-۳- ASTME1-07: Specification for ASTM Liquid -in-Glass Thermometers.

۲-۴- ASTM E832-81, 2008: Standards Specification for Laboratory Filter Papers. 

۲-۵- ASTM Proceedings, volume 36, part II, page 503.

۲-۶- AASHTO T78-5: Standard Method of Test for Distillation of Cutback Asphaltic (Bituminous) Products.

۲-۷- AASHTO T115, 2007: Standard Method of Test for Distillation of Gasoline, Naphtha, Kerosene, and Similar Petroleum Products.

۲-۸- AASHTO M231-95 (2006): Standard Specification for Weighing Devices Used in the Testing of Materials, Single User Digital Publication.

۲-۹- Research Paper RP 2079, Journal of Research, National Bureau of Standards, Vol. 44, pp. 309-310.

۳- اصطلاحات و تعاریف

در این استاندارد، اصطلاحات و تعاریف زیر به کار می‌رود:

۱-۳-زایلن: زایلن حلالی خوشبو، بی‌رنگ و به‌شدت قابل اشتعال با فرمول شیمیایی (C۶H۴C۲H۶) C۸H۱۰ است که مخلوطی از سه مشتق بنزن می‌باشد. زایلن به صورت ایزومرهای پارا، متا و اورتو دی متیل بنزن وجود دارد (شکل ۱). تفاوت آن‌ها در قرارگیری اتم کربن می‌باشد. خواص شیمیایی این ایزومرها تا حدودی با یکدیگر متفاوت است. به‌عنوان‌مثال نقطه ذوب متا زایلن ۴۷/۴۸- درجه سلسیوس و نقطه ذوب پارا زایلن ۱۳/۲۶ درجه سلسیوس است. نقطه‌جوش برای تمام زایلن‌ها در حدود ۱۴۰ درجه سلسیوس و چگالی آن در حدود۰/۸۷ گرم بر میلی‌لیتر می‌باشد.

پارا زایلن
۴،۱- دی‌متیل‌بنزن
 پارا-زایلن
متا زایلن
۳،۱- دی‌متیل‌بنزن
متا-زایلن
اورتو زایلن
۲،۱- دی‌متیل‌بنزن
 اورتو-زایلن

۴- مواد

۱-۴- نفتای استاندارد به‌طور مستقیم از فرآورده‌های بالای ستون تقطیر نفت خام به دست می‌آید و فاقد هرگونه مواد باشی از شکست (Cracked products) است، نفتای استاندارد باید مطابق الزامات جدول ۱ باشد.

جدول ۱

 

۱-۱-۴- عدد آنیلین حلال باید طبق استاندارد بند ۲-۱ اندازه‌گیری شود.

۲-۴- زمانی که تعیین هم‌ارزهای زایلن موردنظر باشد باید از زایلنی که از نظر شیمیایی خالص بوده و گستره دمای جوش ۱۳۷ درجه سلسیوس تا ۱۴۰ درجه سلسیوس طبق استاندارد بند ۲-۴ دارد، استفاده شود.

۳-۴- هپتان نرمال باید مطابق الزامات ذکر شده در جدول ۲ باشد.

جدول ۲

 

۵- وسایل

۱-۵- برای این روش آزمون وسایل زیر موردنیاز است:

۱-۱-۵- فلاسک: فلاسک (دمابان) با گنجایش ۵۰ میلی‌لیتر، از نوع فلورانس (Florence) یا سوکسله (Soxhlet) با دهانه‌گشاد و انتهای تخت به قطر تقریبی ۴۵ میلی‌متر و ارتفاع ۶۰ میلی‌متر.

۲-۱-۵- درب چوب‌پنبه‌ای: درب چوب‌پنبه‌ای برای فلاسک با لوله شیشه‌ای ۶/۴ میلی‌متر به طول ۲۰۰ میلی‌متر.

۳-۱-۵- کاغذ صافی: کاغذ صافی طبق استاندارد بند ۲-۴.

۴-۱-۵- صفحه شیشه‌ای: یک صفحه شیشه‌ای شفاف و صیقلی که ابتدا با بنزن یا تتراکلریدکربن تمیز، سپس به‌وسیله آب و صابون شسته، خشک و با ماده شیشه‌شوی مناسب تمیز و دوباره خشک می‌شود. صفحه شیشه‌ای باید عاری از گرد و غبار و پرز باشد. بعد از تمیز کردن زمانی که یک قطره از مخلوط قیر روی شیشه ریخته می‌شود باید به سمت خارج حرکت کند تا لکه بیضی‌شکل صافی را تشکیل دهد. اگر پیرامون لکه دندانه‌دار و ناصاف است، شیشه باید دوباره به‌وسیله مایع شیشه‌شوی مناسب شسته شود تا زمانی که قطره حاصل از محلول قیر به‌طور صحیح (همان‌طور که گفته شد) به بیرون جاری شود.

۵-۱-۵- پیپت یا بورت: پیپت یا بورت با درجه‌بندی ۰/۱ میلی‌لیتر.

۶-۱-۵- دماسنج: دماسنج با دامنه دمایی تا ۶۴ درجه سلسیوس طبق استاندارد بند ۲-۳.

۷-۱-۵- ترازو: از نوع G۱ با ظرفیت کافی مطابق استاندارد بند ۲-۸.

 

نمای کلی از وسایل مورد استفاده در آزمون لکه
شکل ۲– نمای کلی از وسایل مورداستفاده در آزمون لکه

۶- نمونه‌ها

۱-۶- برای قیرهای جامد و نیمه جامد، آزمون باید بر روی ماده اولیه انجام شود. برای قیرهای محلول از نوع دیرگذر که طبق استاندارد بند ۲-۶ کمتر از ۱۵ درصد حجمی آن‌ها زیر ۳۶۰ درجه سلسیوس تقطیر می‌شوند، آزمون مجاز است روی ماده اولیه انجام شود، مگر در موارد اختلاف‌نظر که در این حالت آزمون باید روی پسماند تقطیر انجام شود. برای دیگر قیرهای مایع آزمون باید در تمام موارد روی پسماند تقطیر انجام شود.

۷- روش آزمون

 ۱-۷- (۰/۰۲ ± ۲/۰۰) گرم از نمونه باید در فلاسک قرار داده شود. اگر نمونه در دمای محیط به ‌راحتی روان نشود، در این صورت فلاسک باید تا زمانی که نمونه بتواند به صورت لایه ‌نازکی پخش و کف فلاسک را بپوشاند به دقت حرارت داده شود، سپس به نمونه اجازه داده شود تا رسیدن به دمای محیط خنک شود.

۱-۱-۷- ۱۰/۲ میلی‌لیتر از حلال را به‌وسیله پیپت یا پورت داخل فلاسک بریزید. به ‌سرعت درب چوب‌پنبه‌ای با لوله به طول ۲۰۰ میلی‌متر را در گلویی فلاسک قرار داده و فلاسک را با حرکت چرخشی سریع به مدت ۵ ثانیه بچرخانید. سپس فلاسک را تا گلویی آن در حمام آبی که به‌آرامی در حال جوشیدن است به مدت ۵۵ ثانیه غوطه‌ور کنید (در صورتی که نمونه، مایع رقیقی باشد حرارت دادن آن لازم نیست).

۲-۱-۷- فلاسک را از حمام آب خارج کنید و به مدت پنج ثانیه بچرخانید. فلاسک را مجدداً به مدت ۵۵ ثانیه غوطه‌ور و سپس خارج کرده، به مدت پنج ثانیه بچرخانید. این عمل به‌طور متناوب هر یک دقیقه انجام تا پراکندگی به‌طور کامل اتفاق بیافتد.

۲-۷- بعد از پراکندگی کامل که با کج کردن فلاسک مشخص می‌شود، انتهای لوله شیشه‌ای تا زیر سطح محلول پایین آورده می‌شود و فلاسک به مدت ۳۰ دقیقه در دمای محیط خنک می‌شود.

۱-۲-۷- سپس مخلوط قیر و حلال به مدت ۱۵ دقیقه در حمام آبی که قادر به نگهداری دما در (۰/۵ ± ۳۲/۰) درجه سلسیوس است، گرم می‌شود. مخلوط قیر و حلال باید به‌طور کامل به هم زده شود. با میله هم زن تمیز یک قطره از مخلوط گرم باید روی کاغذ صافی شماره ۵۰ از نوع واتمن قرار داده شود. بعد از پنج دقیقه لکه با نگه‌داشتن کاغذ در فاصله‌ای به طول بازو، به‌گونه‌ای که سطح کاغذ تقریباً زاویه قائمی با خط دید آزمایشگر دارد، در نور مناسب (ترجیحاً در نور طبیعی که از پشت فرد آزمایشگر می‌تابد، بررسی شود. اگر قطره به صورت لکه دایره‌ای قهوه‌ای یا قهوه‌ای متمایل به زرد با هسته توده‌ای تیره‌رنگ یا هسته دارای هاله در مرکز مشاهده شود آزمون با نتیجه مثبت گزارش شود.

۳-۷- اگر قطره یک لکه قهوه‌ای دایره‌ای یکنواخت را تشکیل دهد از قضاوت باید خودداری شود و مخلوط قیر و حلال باید در فلاسک با درپوش محکم و در دمای محیط در نور ملایم نگهداری شود. پس از ۲۴ ساعت از زمان اولین آزمون، دوباره آزمون شود. مخلوط مانند قبل به مدت ۱۵ دقیقه تا دمای (۰/۵ ± ۳۲/۰) درجه سلسیوس حرارت داده شود، سپس به‌شدت تکان داده تا یکنواخت شده، دوباره یک قطره از آن روی کاغذ صافی قرار دهید. اگر این قطره (که از مخلوط ۲۴ ساعت باقی مانده است هنوز تشکیل لکه قهوه‌ای دایره‌ای شکل یکنواخت را دهد، نتیجه آزمون به صورت منفی گزارش می‌شود، اما اگر همچنان به صورت هسته توده‌ای تیره‌رنگ یا هسته دارای هاله، همان‌گونه که در بند ۷-۲-۱ توصیف شد، در مرکز لکه به وجود آمده باشد نتیجه آزمون مثبت گزارش می‌شود.

۸- روش آزمون در موارد مشکوک

۱-۸- در موارد مشکوک کل آزمون باید دوباره تکرار شود. هرگونه کاهش در میزان حلال که در طول مراحل پراکندگی ایجاد می‌شود باید با اضافه کردن حلال جبران شود. فلاسک باید زمانی که پخش‌شدگی کامل شد، در نور ملایم در دمای (۱/۷ ± ۰/۲۵ ) درجه سلسیوس تا ۲۴ ساعت بعد از آزمون نگه‌داری شود. یک قطره از مخلوط قیر و حلال که به مدت ۱۵ دقیقه تا دمای (۰/۵ ± ۳۲/۰) درجه سلسیوس گرم شده باید هم روی کاغذ صافی و هم روی صفحه شیشه‌ای قرار داده شود. اگر تشخیص نتیجه آزمون از ظاهر قطره بر روی کاغذ صافی‌ها (مخلوط تازه تهیه‌شده یا مخلوط قدیمی ۲۴ ساعت مانده هنوز مشکوک باشد، سپس آزمون بر روی صفحه شیشه‌ای که در بخش پایین مشخص می‌شود انجام شده کار پایان می‌یابد.

۲-۸- قطره‌ای از مخلوط قدیمی ۲۴ ساعت مانده باید روی صفحه شیشه‌ای، که با سطح افق زاویه ۴۵ درجه می‌سازد، قرار داده شود. اگر قطره در هنگام جریان در مرکز مسیر خود، نوارهای کدر و مات ایجاد کرد، به‌طوری که محدوده آن نسبت به نواحی صاف، شفاف و صیقلی مجاور کاملاً قابل‌تشخیص باشد نتیجه آزمون به صورت مثبت گزارش می‌شود. این مشاهده باید با نوری که از روی زمینه تیره منعکس شده است، انجام پذیرد.

۳-۸- اگر قطره مخلوط قدیمی ۲۴ ساعت مانده به صورت لایه نازک قهوه‌ای‌رنگ یکنواخت، شفاف و صیقلی بدون نوارهای مرکزی ذکرشده در بندهای قبلی جریان پیدا کرد، نتیجه آزمون باید به صورت منفی گزارش شود.

۹- هم‌ارزهای زایلن

۱-۹- روشی که برای آزمون هم‌ارز زایلن استفاده می‌شود، باید مشابه آنچه که در بندهای قبلی بیان شد باشد، با این تفاوت که حلال باید از ترکیب زایلن و نفتای استاندارد و یا زایلن و هپتان نرمال مشخص‌شده، تشکیل شده باشد.

۲-۹- برای اندازه‌گیری هم‌ارز زایلن، دو یا تعداد بیشتری از نمونه‌های قیری موردبررسی باید در مخلوط‌های حلال موردنظر پراکنده شود. درصد زایلن در این مخلوط‌ها باید با افزایش (حجمی) پی‌درپی ۵٪ تغییر کند تا زمانی که در محلول قیری متوالی ایجاد شده، با اختلاف ۵٪ زایلن یکی لکه مثبت را نشان دهد و دیگری (که دارای ۵٪ حلال زایلن بیشتر است) لکه منفی را نشان دهد. درصد زایلن به کار رفته در مخلوط دو حلال متوالی، هم‌ارز زایلن را مشخص می‌کند. به‌عنوان مثال در یک مورد هم‌ارز نفتا۔ زایلن ( ۱۵ – ۱۰ درصد با هم‌ارز هپتان – زایلن ( ۲۵-۲۰) درصد است.

۳-۹- هنگامی که پذیرش مواد بر پایه مقدار هم‌ارز زایلن مشخصی باشد تعیین کمترین درصد زایلن که لکه منفی تولید می‌کند احتیاج نیست. نمونه ممکن است در صورت لزوم با حلالی متشکل از درصدهای زایلن – نفتای استاندارد یا زایلن – هپتان نرمال مشخص شده که درصد زایلن آن مشخص شده است (همان‌طور که در قبل گفته شد) آزمون شود. هرگاه با یک مخلوط حلال مشخص نتیجه آزمون برای ماده‌ای منفی گردید مقدار هم‌ارز زایلن به صورت ” کمتر از آن مقدار” گزارش می‌شود. به‌عنوان مثال “کمتر از ۲۰٪ مخلوط هم‌ارز نفتا زایلن” و یا “کمتر از ۲۵ برای مخلوط هم‌ارز هپتان – زایلن “، باید گزارش شود.

۱۰- گزارش آزمون

گزارش آزمون باید شامل موارد زیر باشد:

۱-۱۰- انجام آزمون طبق استاندارد ملی ایران شماره ۲۹۴۹؛

۲-۱۰- تاریخ تحویل نمونه به آزمایشگاه؛

۳-۱۰- تاریخ انجام آزمون؛

۴-۱۰- شناسنامه محصول (شامل: نام تولیدکننده، تاریخ تولید، محل تولید و….)؛

۵-۱۰- محل انجام آزمون؛

۶-۱۰- ذکر هرگونه موارد مغایر با این استاندارد؛

۷-۱۰- نام، نام خانوادگی و امضای آزمایش گر؛

۸-۱۰- نام، نام خانوادگی و امضای تائید کننده.


جواد اسلامی

علاقمند به شیمی، فرآورده های نفتی و وب

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا